On Two Applications of The Omega Ratio: Maxωmin and Omega(H+B)

Helena Gaspars-Wieloch , Ewa Michalska

Abstract

The Omega ratio (Ω-ratio) was proposed by Shadwick and Keating in 2002 as a performance measure applied to rankings of assets, portfolios or funds. The original ratio was developed for decision making under risk (DMR), or decision making under uncertainty with known probabilities (DMUP), i.e. for situations where the probability distribution of particular scenarios is known. The literature reveals that a considerable number of extensions of the Ω-ratio have been suggested recently. Some of them are devoted to decision making with partial information (DMPI), which is characterized by probability distributions known incompletely, and to decision making under complete uncertainty (uncertainty with unknown probabilities) - DMCU. In this contribution, we refer to the maxΩmin decision rule worked out by E. Michalska and to the Omega(H+B) ratio developed by H. Gaspars- Wieloch. Both procedures use two criteria in order to select the optimal decision: the quotient and the difference between weighted profits and losses calculated on the basis of a reference point. The necessity of applying a double criterion is justified especially when weighted profits or losses related to some investments are equal to zero. Nevertheless, in this article, the authors recommend to use an additional, third criterion since in some specific decision situations the first two criteria may turn out to be insufficient. The third criterion enables one to better adjust the final solution to the decision maker's nature.
Author Helena Gaspars-Wieloch (WIiGE / KBO)
Helena Gaspars-Wieloch,,
- Department of Operations Research
, Ewa Michalska - Uniwersytet Ekonomiczny w Katowicach
Ewa Michalska,,
-
Other language title versionsO dwóch zastosowaniach wskaźnika Omega: Maxωmin i Omega (H+B)
Journal seriesPrace Naukowe Uniwersytetu Ekonomicznego We Wrocławiu, ISSN 1899-3192, e-ISSN 2392-0041, [0324-8445], (B 10 pkt)
Issue year2016
No446
Pages21-36
Publication size in sheets0.75
Keywords in Polishmodyfikacje wskaźnika Omega, podejmowanie decyzji w warunkach niepełnej informacji, podejmowanie decyzji w warunkach całkowitej niepewności, preferencje decydenta, punkt referencyjny
Keywords in Englishmodifications of the Omega ratio, decision making with partial information, decision making under complete uncertainty, decision maker’s preferences, reference point
Abstract in PolishWskaźnik Omega, opracowany przez Shadwicka i Keatinga w roku 2002, znajduje zastosowanie przy ocenie decyzji inwestycyjnych podejmowanych w sytuacji, w których znany jest rozkład prawdopodobieństwa wystąpienia poszczególnych scenariuszy (PDR - podejmowanie decyzji w warunkach ryzyka, PDNP - podejmowanie decyzji w warunkach niepewności ze znanymi prawdopodobieństwami). Miara ta doczekała się wielu modyfikacji, a w ostatnich latach pojawiły się w literaturze prace prezentujące możliwe spo-soby konstrukcji wskaźnika Omega w przypadku decyzji podejmowanych przy niepełnej wiedzy o rozkładzie prawdopodobieństwa (podejmowanie decyzji w warunkach niepełnej informacji - PDNI) lub przy braku jakiekolwiek wiedzy o szansie wystąpienia poszczegól-nych stanów natury (PDN - podejmowanie decyzji w warunkach niepewności, PDCN - po-dejmowanie decyzji w warunkach całkowitej niepewności, tj. niepewności z nieznanymi prawdopodobieństwami). W artykule przypomniana zostanie idea reguły maxΩmin (dla PDNI) autorstwa E. Michalskiej i reguły Omega(H+B) opracowanej przez H. Gaspars-Wieloch (dla PDCN). Obie procedury wykorzystują dwa kryteria w celu wyłonienia opty-malnej decyzji, tj. iloraz oraz różnicę ważonych zysków i strat wyznaczanych na podstawie punktu referencyjnego. Konieczność stosowania podwójnego kryterium jest uzasadniona zwłaszcza wówczas, gdy ważone zyski bądź straty związane z niektórymi inwestycjami są zerowe. Autorki zauważają jednak, iż w niektórych sytuacjach decyzyjnych opieranie się na wspomnianych dwóch kryteriach może się okazać niewystarczające. W artykule zapropo-nowano trzecie kryterium, dzięki któremu możliwe będzie zawężenie ostatecznego zbioru optymalnych strategii. Zaletą wprowadzenia trzeciego kryterium jest możliwość większego różnicowania rekomendowanych decyzji w zależności od natury decydenta.
DOIDOI:10.15611/pn.2016.446.02
URL http://www.dbc.wroc.pl/dlibra/docmetadata?id=35291&from=publication
Languageen angielski
Score (nominal)10
Score sourcejournalList
ScoreMinisterial score = 10.0, 19-12-2019, ArticleFromJournal
Ministerial score (2013-2016) = 10.0, 19-12-2019, ArticleFromJournal
Citation count*4 (2020-08-06)
Cite
Share Share

Get link to the record


* presented citation count is obtained through Internet information analysis and it is close to the number calculated by the Publish or Perish system.
Back
Confirmation
Are you sure?